lunes, 12 de abril de 2021

Consells, proverbis i insolències (Joan Fuster)


Fue Miguel Sánchez Ostiz quien me recomendó en un par de ocasiones este “Consells, proverbis i insolències”, de Joan Fuster, que por fin he encontrado y leído.
Lo he pescado en una biblioteca y, como no podía ir simplemente subrayando y anotando (me ha pasado eso de encontrarlo totalmente subrayado con otro libro sacado de la biblioteca y me ha puesto tan nervioso que he desistido de su lectura), para atesorar los aforismos que en su primera pasada me han llegado más, los he ido anotando. En una segunda lectura serían otros, pero ya me vale.
Salen demasiados, por lo que los dividiré aquí en varias entradas. Hoy pondré solo unos cuantos que me parecen corresponder a esa cara de personaje arrebatado (por “arrauxat”) que parece trasmitir en esa portada este libro de diseño tan feo, pero de contenido bien interesante, que te hace valorar el personaje en direcciones que no esperaba. Viendo la foto, me lo imagino perfectamente diciendo la frase.
Los dejo en catalán sin traducción, porque creo que son bien fáciles de comprender por quien no domine el idioma, pero si alguien tiene alguna duda, se lo traduzco lo mejor que pueda.
-No començarem a conèixer una persona fins que no la veurem ‘fora de si’.
-Si el sentit comú -això que diem sentit comú- fos realment ‘comú’, enfolliríem.
-És perillós de guanyar-se l’enemistat d’un estúpid, perquè els estúpids solen ser mes nocius que no pas els malvats. Però, de més a més, resulta moralment molt incòmode: amb un estúpid per enemic sempre tenim la sensació d’estar fent el ridícul.
-Em posa molt trist, això d’estar escoltant com parla una persona intel·ligent i que no m’interessi gens el que em diu.
-Precepte de dialèctica.— Crideu, quan discutiu i tingueu raó. Ordinàriament, el qui no en té també crida. I no és cosa de perdre posicions per una qüestió de bones maneres.
-Joan Miró té un no sé què d’Esperit Sant. (O: Si l’Esperit Sant pintava, ho faria com Joan Miró).
-Cinc sentits corporals! Demanem-ne més!


 

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Comimos y bebimos (Ignacio Peyró)

Dado lo que se ve, se oye y se lee en las noticias, constatada la impotencia para cambiar el rumbo emprendido, sólo queda refugiarse en cier...